|
|
|
|
|
|
|
Laß
mi bei dir sei wenns‘s renga ofangt |
|
|
|
|
Um
Gotts Wuin, wia kimmstn daher!
Was hastn ogstellt, du dummer Mo?!
Bistas denn wirklich? I kenn di kaum mehr
wiasd‘
ausschaugst! Schau di bloß o!
Machst a Gsicht, ois hätts
dei Lebn lang bloß grengt.
Was is dir denn widerfahrn?
Bist ebba scho wieda aam Deifi begengt?
Vor was möchst
dei Seel bewahrn?
Bei
meiner Seel, du stolze Frau,
mal net aan Deifi an d‘Wand!
Zwischen de Häuser is‘s koid worn und grau,
und
immer mehr Leut baun auf Sand,
und vui habn bloß no des
oane im Sinn:
nachm Süden und weiter, ans Meer!
Doch des
Graue sitzt in de Autos mit drin!
Dem werst net so leicht Herr!
Und
i hoits nimma aus wenns drauflos redn, d‘Leut,
kreuz und
quer durchanand,
und a jeder is so unheimlich gscheit
und oiß
liegt so klar auf der Hand.
I möchat so gern mit dir redn,
so gern,
und so lang, bis i di versteh,
und nix anders möcht
i de ganze Zeit hörn,
und koa Telefon in der Näh!
Und
oiwei moan i, a Wetter kimmt,
oiwei buid‘ i mir ei
daß
mitm Wetter oder mit mir was net stimmt
— oans von dee zwoa
muaߑs sei.
Laß mi bei dir sei wenns‘s
renga ofangt,
i wüssat sonst nimma, wohi.
I woaß
net, wia weit mei Kraft no langt,
doch i hab no was übrig
für di.
I
möcht gern wissn, warum i di,
du stolze Frau, so gern habn
muaß!
Wieder und wieder geh i zu dir hi,
wiara Bettler,
den ganzen Weg z‘Fuaß.
Und i woit, i kannt dir
endlich erklärn
wia reich i in Wirklichkeit bin.
Aber du
magst koane Erklärungen hörn
und woaßt ja eh, daß
i spinn.
Hast
recht: irgendwas is in mi gfahrn,
mi muaß der Blitz
gstroaft habn;
seitdem hör i bloß no auf Kinder und
Narrn
und geh nebn der Straß im Grabn.
Konnst du mir
sagn, wias weitergeht?
Gehst mit? Vielleicht find‘ ma hoam,
wo no oiwei der Holler am Gartenzaun steht.
Der widersteht
jedem Sturm.
Du
hast ja koan Halt mehr, du dummer Bua.
Kimm, i hoit di fest!
Hast koan Bodn mehr unter de Schuah
weilst vui z‘lang
aloa gwen bist.
I konn dir net sagn, wias weitergeht,
aber
schau: du bist scho dahoam,
weil bei mir der Holler am Gartenzaun
steht.
Muaßt di net fürchten vorm Sturm.