|
|
|
|
|
|
|
Gwoant
vor Freud |
|
|
|
|
Heut
scheint de Sonn bis zu dem Stop-Schild hinterm Torbogn.
A Parkuhr
klickt. De Zeit is um. Es is soweit!
I hab den Staub von meine
Schuah gwischt. I mag nimmer länger Trauer tragn!
Denn i hab
di gsehng, und i hab beinah gwoant vor Freud.
Es
quitscht und hupt und kreischt, bald waarn zwoa aufanand gfahrn!
Koa
Wunder bei dem Föhn heut. Und de ganze Zeit
hab i nach dir
ausgschaut und hab mir gschworn: i mach mi niamois mehr zum Narrn!
Und du hast mi gsehng, und i hab beinah gwoant vor Freud.
Und
's Café Sehnsucht drübn, wia mags da drin jetzt
ausschaun!
'S is ganz neu hergricht' und von dem oidn Bann
befreit.
Du kaannst jetzt wegscheun, kaannst vorbeigeh, i taat
dir dees jederzeit zuatraun!
Und i bin losgrennt, auf di zua,
vorbei an alle Leut.
Der
Lastwagn kimmt kaum rum ums Eck, dee Stadt is einfach z'eng.
A
kloana Bua laufft munter los – bei Rot – sei Muatta
schreit.
Und bei dem Stop-Schild hinterm Torbogn konnst jetzt
zwoa ganz nah beinand steh sehng.
Sie hat no koa Wort zu eahm
gsagt. Aber er hat gwoant vor Freud.